خیلی وقت دلم می خواهد بنویسم.
حیف و صد حیف که نه شاعرم و نه شعر گفتن بلدم.
ولی دیشب که نامه تو را خواندم اینقد دلم گرفت که شب نمی تونستم بخوابم.
نصف شب با خودم خلوت کردم و با نوشتن روی یه تکه کاغذ پاره خودم را آروم می
کردم.
"باز دیشب حالت من حالت جانکاه بود
تا سحر سودای دل با ناله بود و آه بود
چشم شوق گریه در سر داشت،من نگذاشتم
ورنه از طوفان روح من خدا آگاه بود"
با دلی پر از خون و چشمای پر از اشک که رنگ مشکی خودکار را روی قلب سفید کاغذ
تو سیاهی شب به زور می دید،نوشتم ………..
از غم و غصه و از دلتنگی هایم ، از گریه های آروم شبانه ام و …………..
از غمی که ستاره ها هم با چشمک زدنشون با من همدردی میکردند.
از غمی که اگه به آسمون می گفتم تا صبح برای دردی که در دل دارم گریه می کرد.
از غم دوری کسی که اگه بگم یک دنیا دوسش دارم. دروغ گفتم.
چون خیلی بیشتر دوسش دارم.عاشقشم.
ولی حیف که داستان عشق ما کوتاه و بس کوتاه بود.
نوشتم .......
از کسی که دیر نه ، خیلی دیر وارد زندگی من شد و خیلی زود مجبورم ترکش کنم.
از کسی که همیشه به یادشم
همیشه در حسرت یک نگاهشم
می خواستم فریاد بزنم . فریاد بزنم که دوست دارم .
عاشقتم .
ولی می ترسیدم
ترس از اینکه مبادا با فریاد من از خواب ناز بیدار بشه
پس سکوت کردم.سکوتی سنگینتر از فریاد
در سکوت دلنشین نیمه شب می گذشتیم از میان کوچه ها
راز گویان هر دو غمگین هر دو شاد هر و بودیم از همه عالم جدا
تکیه بر بازوی من می داد نرم شعله ور از سوز خواهش ها تنش
لرزشی بر جان من می ریخت نرم ناز آن بازو به به بازو رفتنش
در نگاهش با همه پرهیز و شرم برق می زد آرزویی دلنشین
در دل من با همه افسردگی موج می زد اشتیاقی آتشین
زیر نور ماه...دور از چشم غیر
چشمها بر یکدگر می دوختیم
هر نفس صد راز می گفتیم و باز
در غم ناگفته ها می سوختیم
نسترن ها از سر دیوار ها سر کشیدند از صدای پای ما
ماه می پیماییدمان از روی بام عشق می جوشید در رگهایمان
سابه هامان مهربانتر بی دریغ یکدگر را تنگ در بر داشتند
تا میان کوجهای با صد ملال دست از آغوش هم برداشتند
باز هنگام جدایی سر رسید
سینه ها لرزان شد و دلها شکست
خنده ها در لرزش لبها گریخت اشک ها بر روی رویا ها نشست
چشم جان من به ناکامی گریست برق اشکی در نگاه او دوید
نسترن ها سر به زیر انداختند ماه را ابری به کام خود کشید
تشنه تنها خسته جان آشفته دل در دل شب من سر سپردم راه خویش
تا بگریم در غمش دیوانه وار خلوتی می خواستم دلخواه خویش
فریدون مشیری
« ژان ژاک روسو »
افتخار نه به ثروت است و نه به زیبایی ، بلکه به عقل و فضل است « مترلینگ »
اگر زندگي توام با استقلال و آزادي نباشد بقدر پشيزي ارزش نخواهد داشت « دکتر محمد مصدق »
هیچ کاری در جهان سخت تر از پدر خوب بودن نیست « آندره مالرو »
هر جامعه ای که از سوی افرادش حمایت نشود محکوم به فناست « پوشکین »
بزرگ ترین دشمن بشر ثروت است « گاریبالدی »
اندوختن ثروت ، جز از راه تجاوز به حقوق دیگران ممکن نیست « کارل ماکس »
متکبر کسی است که به هه دنیا اعلان جنگ داده است « آندره موروآ »
اگر تکبر نبود قسمت عمده ای از جنگهای بشری به وجود نمی آمد « ماکسیم گورکی »
متکبر حتی یک دوست واقعی ندارد و متواضع حتی یک دشمن واقعی « زنون »
دو عامل اصلی تنبلی جهل و ثروت هستند « فردریک شوپن »
تمدن نسبی است ، حتی قبایل آدمخوار هم خود را متمدن می دانند « فرانتس فانون »
نیمی از ایمان ، تفکر است
دیگر چیزی نمیخواهم
مگر صدای نجوایی
که چیزی بگوید پنهان
پنهان کند سکوت مرا
مثل زمین گورستان
که چیزی نمیخواهد
مگر صدای خشخش برگی از باد
یک کمی خاک روی
چمدانی بی رنگ
یک کمی برف روی بارانی بلند.
نه همسایه!
من ازحسرت لابه لای زندگی
حرف نمی زنم
فقط یک در و راه کوچک
گم کرده ام.
دری که مرابا توهمسایه می کند
وراه کوچکی کنار جاده دنیا
که می نشینم ونگاه می کنم
وراه...همیشه برمی گردد
می رود روی یک کمی برف
یک کمی خاکنرمه که
فوت می کنی می پرد.
همسایه!
به مدادها ونامه ها
به روزنامه های خبرچین گفته ام
ولی هیچ کس در وراهی گمشده
به نشانی من پست نمی کند
سراغی اگر...
صدایی اگر...
درو راهی پریده به رنگ غربت
اگر دیدی
نشانی من:
کسی نشسته کنار جاده دنیا
یک کمی خاک روی
چمدانی بی رنگ
یک کمی برف روی بارانی بلند.
سلام به همه دوست های عزیز
من محمد هستم امیدوارم که بتوانم نظر شما رو جلب کنم
موفق و شاد و ایام به کام شما
