به نام خالقي كه تنهاست ولي تنهايي را براي مخلوقاتش نمي پسندد

پرنیان سرد

بنشین مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است ؟

بگذار تا سپیده بخندد به روی ما

بنشین، ببین که : دختر خورشید – صبحگاه –

حسرت خورَد ز روشنی آرزوی ما !

بنشین، مرو ، هنوز به کامت ندیده ایم،

بنشین، مرو ، هنوز کلامی نگفته ایم،

بنشین، مرو ، چه غم که شب از نیمه رفته است ؟

بنشین، که با خیال تو ، شب ها نخفته ایم!

بنشین، مرو ، که در دل شب، در پناه ماه

خوش تر زحرف عشق و سکوت و نگاه نیست

بنشین و جاودانه به آزار من مکوش

یک دم کنار دوست نشستن گناه نیست.

بنشین، مرو ، حکایت « وقت دگر » مگو

شاید نماند فرصت دیدار دیگری

آخر، تو نیز با مَنَت از عشق گفتگوست !

غیر از ملال و رنج ازین در چه می بری ؟

بنشین، مرو ، صفای تمنای من ببین !

امشب چراغ عشق در این خانه روشن است،

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز،

بنشین، مرو ، مرو ، که نه هنگام رفتن است!

اینک تو رفته ای و من از راه های دور

می بینمت به بستر خود برده ای پناه،

می بینمت- نخفته- بر آن پرنیان سرد،

می بینمت نهفته نگاه از نگاه ماه،

در مانده ای به ظلمت اندیشه های تلخ،

خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز،

یاد منت نشسته برابر- پریده رنگ-

با خویشتن- به خلوت دل- می کنی ستیز!

زمستان

فهرست اصلی

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

دوستان

طراح قالب